PFMEA krok 5 wg AIAG & VDA – analiza ryzyka

5 krok PFMEA: analiza ryzyka

Krok piąty służy ustaleniu priorytetu potrzebnych działań.

W tej części analizy dokonujemy finalnej oceny S, O, D (dotkliwości, występowania i wykrywalności) oraz określamy poziom ryzyka.

 

1. Bieżące działania zapobiegawcze/prewencyjne
(Current Prevention Control – PC).

To działania mające zapobiegnąć lub minimalizować możliwość wystąpienia przyczyny niezgodności. Przykłady: instrukcja stanowiskowa/pracy, przeglądy, szkolenia, Poka-Yoke.

2. Bieżące działania kontrolne/detekcyjne
(Curent Detection Control – DC).

To działania wykrywające obecność przyczyny błędu lub jego rodzaju zanim element opuści proces lub zostanie wysłany do klienta. Należy wypisać zarówno kontrole przyczyny (FC), jak i błędu (FM) oraz pamiętać o ich rozróżnieniu, które jest istotne ponieważ kontrole błędu są przypisywane do wszystkich przyczyn w obrębie danej wady. Przykłady: kontrola wizualna, kontrola przy użyciu narzędzi pomiarowych, kontrola automatyczna.

3. Istnieją trzy kryteria oceny ryzyka i do każdego z nich przypisana jest tabela ze skalą od 1 do 10 ze zdefiniowaną skalą oceny, przy czym 10 oznacza największy „problem”:

  • Dotkliwość (Severity – S) – ocena mówiąca jak dany skutek błędu jest dotkliwy.
  • Występowanie (Occurance – O) – opisuje częstość występowania lub prawdopodobieństwo wystąpienia przyczyny błędu (im częściej występuje tym wyższa jest ocena).
  • Wykrywanie (Detection – D) – jest to ocena skuteczności kontroli i opisuje wykrycie zaistniałej przyczyny błędu i/lub rodzaju błędu (im niższa ocena tym bardziej skuteczniejsza kontrola i zdolność do wykrycia).

Tabele do oceny S, O i D mogą zostać rozszerzone o przykłady specyficzne dla firmy i produkowanych w niej wyrobów. Zaleca się, aby oceny skutków błędu były obustronnie uzgodnione przez klienta i organizację.

4. Priorytet działania (Action Piority – AP).

W podręczniku AIAG & VDA został wprowadzona metoda wyznaczania priorytetu działania AP. Uwzględnia ona możliwe kombinacje ocen S, O, D i na tej podstawie definiuje priorytet działania: niski (low), średni (medium) i wysoki (high). W AP nacisk jest położony na dotkliwość błędu, dopiero później na występowanie i na końcu na wykrywanie (to znaczy, że kontrola ma najmniejsze przełożenie na poziom AP).

 

Jak ten krok wygląda w PQ-FMEA+?

1. Na początku dodajemy bieżące działania prewencyjne.

Klikając dwukrotnie komórkę w formularzu i wypełniając pole tekstowe w otwartym okienku. Możemy dodać kolejne prewencje za pomocą przycisku „Dodaj”.

1. Bieżąca kontrola zapobiegawcza - okno: Sterowanie prewencja

2. Kolejnym krokiem jest dodanie bieżących działań kontrolnych.

Klikając dwukrotnie komórkę w formularzu i wypełniając pole tekstowe w otwartym okienku. Kontrole domyślnie przypisywane są do przyczyn, aby przypisać kontrole do wady (błędu) musimy odznaczyć „Kontrole błędu”. Możemy dodać miejsce na dodatkowe kontrole za pomocą przycisku „Dodaj”. 

2. Bieżące kontrole wykrywające - okno: Sterowanie kontrola

3. Ocena ryzyka:

  • Dotkliwość (Severity – S) aby ocenić dotkliwość błędu wybieramy najbardziej dotkliwy skutek. Ocenę możemy wpisać ręcznie” z klawiatury lub kliknąć dwukrotnie w komórkę „Ważność (S)… i wybrać ocenę z tabeli, która się pojawi. 

3. Oceny - pasek

3. Oceny - tabela Severity (dotkliwość)

  • Występowalność (Occurance – O)oceniamy dla każdej z przyczyn w komórce „Występowalność (O)…” przez wpisanie oceny „ręcznie” z klawiatury lub dwukrotne kliknięcie w komórkę i wybranie oceny z tabeli, która się pojawi. 

3. Oceny - tabela Occurance (występowalność)

  • Wykrywanie (Detection – D)na podstawie najskuteczniejszej z kontroli oceniamy wykrywalność. Jej wartość możemy wpisać „ręcznie” z klawiatury lub klikając dwukrotnie w komórkę „Wykrywalność (D)…” i wybierając ocenę z tabeli, która się pojawi. 

3. Oceny - tabela Dettection (wykrywalność)

4. Po wybraniu wartości S, O i D na arkuszu automatycznie wyświetli nam się odpowiednie oznaczenie wskaźnika AP (Action Priority). 

4. Priorytet działania